اندکی تامل در باب رابطه مردم و حکومت


زمان تقریبی مطالعه ۳ دقیقه
———————
در زمان غیبت امام معصوم، بطور کلی هر گاه در هر کشوری، به هر شکل و صورتی خواه قانونی یا غیر قانونی،اگر خواسته اکثریت مردم آن کشور بر آن کشور مسلط نباشد،می توان گفت با نوعی از دیکتاتوری مواجهیم.
حالا دیکتاتوری خیرخواهانه باشد یا منفعت طلبانه، از دیدگاه جامعه شناسی چندان حایز اهمیت نیست.
کما اینکه خیلی ها رضا خان را دیکتاتور قابل و مفیدی برای کشور میدانستند.

لذا باید توجه داشته باشیم مردمی بودن هر نهادی لزوما به معنی این نیست که همه مردم آن نهاد را قبول دارند.
پس هر نهادی که مردمی است و به مردم خدمت میکند لزوما نمیتواند خود را واجد شرایط برای تصمیم گیری بجای همه مردم کشور بداند. حکومت هایی مانند جمهوری اسلامی، که از خواستگاه اعتقادی به مردم اهمیت میدهند و معتقدند در عصر غیبت حکومتی که بر پایه جمهوریت نباشد مورد رضای خداوند هم نیست، باید همواره اطمینان داشته باشند که همه تصمیمات حکومت، در همه سطوح مورد درخواست اکثریت مردم آن کشور است. چه مردم در انتخابات شرکت کرده باشند چه نکرده باشند.

عدم توجه به این معنی، دامی است که گهگاه احساس میکنم برخی در آن گرفتار میشوند. بویژه متشرعین معتقد به جمهوری اسلامی و ولایت فقیه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *