شهری هوشمند یا شهری برای انسان های هوشمند؟

هوشمندی به معنای توانایی بکارگیری علم و دانش و تجزیه و تحلیل و استنباط برای رسیدن به حداکثر قابلیت انطباق با شرایط متغیر و محیط پویاست.
انطباق نه به معنای هضم شدن در شرایط! بلکه به معنی انطباق با حداکثر حراست از ویژگی های اصلی و اصول خود.
مثلا کسی که در زندگی هدف اصلیش درس خواندن است و از این کار لذت میبرد ولی در شرایط محیطی جنگ قرار میگیرد هوشمندانه ترین انتخاب او چیست؟
۱- ترک تحصیل و رفتن به جنگ(انطباق سریع و حداکثری با شرایط بوجود آمده)
۲- یا بی اعتنایی به جنگ و رفتن به محل یا وضعیتی که درگیر جنگ نشود و بتواند به هدف خود برسد؟ (تطابق با شرایط به شرط حفظ اصول خود)
در چنین شرایطی انتخاب های دیگری هم وجود دارد که یکی از آنها ممکن است بی اعتنایی به شرایط و ماندن در صحنه جنگ باشد بدون جنگیدن و تلاش برای زنده ماندن!
شاید این انتخاب نیز برای کسی بسیار هوشمندانه تلقی شود و برای کس دیگری کاملا نشانه کودن بودن باشد.
نتیجه بحث اینکه هوشمندی تعریف مشخصی دارد اما تعیین کردن ملاک برای تشخیص هوشمندی یک شخص کاری غیر ممکن است مگر اینکه با تمام اهداف و برنامه های شخص آشنایی داشته باشیم تا بتوانیم میزان هوشمندی او را محاسبه کنیم.

حالا با این مقدمه در مورد شهر هوشمند چه چیزی میتوان گفت؟
شهر هوشمند شهری است که قابلیت انطباق با شرایط متغیر یک شهر را دارد؟
یا شهریست که انسان های هوشمند دارد؟
یا شهری است که انسان ها را مجبور به پیروی از فناوری هایی میکند که هوشمندانه طراحی شده اند؟

یا؟ …

این موضوع برای من جالب هست و دوست دارم در فرصتی مناسب بیشتر راجع بهش تحقیق کنم.

اگر نظری دارید بفرمایید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *