رویکرد انتخابی در موضوع “انتظار فرج”

همیشه وقتی حرف از انتظار فرج میشه من سکوت میکنم.
نه اینکه حرفی برای گفتن نداشته باشم. بیشتر به این دلیل که این موضوع رو خیلی موضوع زبانی و حرفی نمیدونم. حتی موضوعی نمیدونم که حرف زدن ازش، بخواد جنبه تبلیغاتی پیدا کنه و چهار نفر رو به سمت انتظار فرج سوق بده.
حتی شاید حرف زدن در موردش موضوع رو لوث هم بکنه. مخصوصا برای کسانی که زیاد اهل تفکر نیستن.
دلیل این موضوع اینه که :

این حرفی که میخوام بزنم واقعا استنبط خودم هست و فرصت نکردم دلیلی برای اثباتش توی روایت و حدیث و قرآن پیدا کنم ولی حس میکنم عقلا استدلال درستیه. بحث من اینه که انتظار ما انتظار حذفیه نه انتظار انتخابی.
در مورد رویکرد حذفی و انتخابی باید یه کم توضیح بدهم.
رویکرد حذفی یعنی ما هدفمون از انجام کارهامون حذف یک شخص یا یک موضوع یا یک کشور یا یک جناح یا هر چیز دیگه هست.
رویکرد انتخابی یعنی ما هدفمون از انجام کارهامون انتخاب یک شخص یا یک موضوع یا یک کشور یا یک جناح یا هر چیز دیگه هست.
فرقشون اینه که در رویکرد انتخابی برنامه و تفکر برای آینده وجود داره ولی در رویکرد حذفی بیشتر نگاهمون به گذشته و ترس از عدم تکرار گذشته هست.
این درسته که تاریخ و گذشته خیلی مهم هستن وباید در موردشون اندیشه کرد و ازشون چراغی درست کرد برای آینده. اما به این معنا نیست که برنامه برای آینده نباید داشته باشیم.
یک مثال از رویکرد حذفی و انتخابی بزنم:

مثلا شرکت کردنمون در انتخابات ریاست جمهوری یا حتی مجلس در چند سال اخیر که اثبات شده هدفمون روی کار آوردن یک آدم یا جریان نیست.
بیشتر هدفمون حذف یک آدم یا جریان دیگست. مثال بزنم؟
سال ۱۳۸۳ مردم رفتن و در انتخابات پرشور شرکت کردن برای حذف هاشمی و تفکراتش. کسی احمدی نژاد رو خیلی نمیشناخت.
سال ۱۳۹۲ مردم رفتنو در انتخابات پرشور شرکت کردن برای حذف احمدی نژاد و تفکراتش! توده مردم از آقای روحانی خیلی شناخت نداشتن.
ولی تصور کنید روزی که مردم بر اساس یک شناخت و استراتژی و بر اساس شاخص هایی مشخص و ارزشی اقدام به انتخاب یک فرد یا حزب کنند. این رویکرد میشه رویکرد انتخابی. اصولا رویکرد انتخابی بدون برنامه و تفکر و استراتژِ نمیتونه بوجود بیاد.
تفکرات حذفی منجر به یکسری اختلافات و مقاوت ها که مانع تحقق وحدت هست میشه.
بعید میدونم بشه در مورد حکومت جهانی منجی در آخر الزمان بدون وحدت صحبت کرد.
برای پیدایش اون زمینه وحدت لازمه که مردم رویکرد انتخابی داشته باشند نه رویکرد حذفی.
در مورد انتظار فرج حس من اینه که مومنین در حال حاضر در مواقعی خیلی خیلی آه از نهادشون در میاد و بدنبال امام زمان میگردند که شاهد فجایع آمریکا و اسرائیل و جنگ و … هستن.
تو وجودشون دارن میگن ما ایرانیم و اونا آمریکا … ما خوبیم اونا بد… امام تشریف بیارن ما رو از شر اشرار خلاص کنن! یعنی همون نگاه حذفی. انگار اگر آمریکا از بین بره میرسیم به انسانیت!!! بله نبودن آمریکا خیلی اتفاق خوبیه ولی برای ظهور منجی دلیل کافی نیست … حال اینکه اگر آمریکا دو روز نباشه ما خودمون میافتیم به جون هم و همدیگه رو لت و پار میکنیم!!
ما باید برسیم به روزی که مردم با رویکرد انتخابی منتظر منجی باشن. منظورم از مردم فقط ایرانیا هم نیست چراکه دین اساسا مرز جغرافیایی نمیشناسه.
حالا اینکه چجوری رویکرد انتخابی بوجود بیاد در توده مردم و جامعه باید بررسی کرد.
لازم نیست کسی با حرف زدن “منتظر “باشه. قاعدتا خودبخود کسی که منتظر انتخابی هست طبق برنامه مشخص در جهت درست حرکت و رفتار میکنه.
در مجال بعدی در مورد شکل گیری رویکرد انتخابی در موضوع انتظار فرج نظراتم رو میگم.
نقد فراموش نشه!

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
احب إخوانی الی من اهدی عیوبی الی؛

دوست داشتنی ترین برادرم کسی است که عیبهایم را به من هدیه کند.
بحارالانوار، ج۷۴، ص ۲۸۲٫

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *